In de klimop vlakbij het raam heeft een merel een nestje gebouwd. Bij merels bouwt het vrouwtje het nest en ze is er druk mee bezig geweest. Steeds weer kwam ze aanvliegen met haar snavel vol takjes en grasjes. Ze vloog nooit gelijk naar het nestje toe, maar via een omweggetje. En nu zit moeder merel te broeden. Het nestje zit goed verstopt tussen de blaadjes van de klimop.
Mama vertelt dat een merel meestal vier of vijf eitjes legt. ‘Laten we maar goed opletten de komende tijd.’ De kinderen kijken er vanuit de kamer naar. En dan opeens schrikken ze heel erg. Vanuit een hoge boom vlakbij duikt een ekster naar beneden en zoef, zo in de klimop. Blijkbaar hield die ekster de merels al in de gaten om er achter te komen waar hun nestje was. Ze horen een hoop herrie en zien opeens allemaal veren in het rond vliegen en dan vliegt de ekster weg met een ei in zijn snavel. Papa merel vliegt er nog hard schreeuwend achteraan. ‘Mama, help!’ roepen de kinderen huilend. Maar het is al te laat. De kinderen zijn zo boos op die ekster. ‘Wat een gemeen beest is dat toch!’ ‘Ja,’ zegt mama ‘ik vind het ook verdrietig, wat kan de natuur toch hard zijn.’
In de natuur leven dieren ‘naar hun aard’, precies zoals ze geschapen zijn. Ze gebruiken hun zintuigen en volgen hun instinct. Ze kunnen niet kiezen om anders te gaan leven. Ze leven volgens natuurwetten.
Ook mensen hebben zo’n ‘oude natuur’, dat harde ‘ikke, ikke’. ‘…natuurlijke mensen, die de Geest niet hebben’ (Judas 1:19)
Maar daar zijn mensen niet voor geschapen. Mensen kunnen kiezen om ‘deel te krijgen aan de Goddelijke natuur’ (2 Petrus 1:4). Als God met Zijn liefde in hun hart komt wonen, dan gaan ze veranderen en worden ze zacht, liefdevol, op het geluk van de ander gericht.
‘De liefde zoekt niet haar eigen belang…’ (1 Korinthe 13:8)
Nog een tekst over onze ‘oude natuur’: ‘…in alles waar zij van nature (of: instinctmatig) op gericht zijn, zoals de redeloze (= ‘alogos’ in het Grieks = zonder woord) dieren…’ (Judas 1:10)
Auteur en foto: Redactie
